Heybeliada’da Hüseyin Rahmi Gürpınar Müzesi’ne uğradım.
Heybeliada’da Hüseyin Rahmi Gürpınar Müzesi’ne uğradım. Önerim bu köşke birilerinin el atması. Güler Sabancı müzecilik için kulağıma ideal geliyor
Geçenlerde Bedia Muvahhit Vakfı kurulsun, ilgili sanat insanlarına işler ısmarlansın falan diye yazdım. Hemen çatlak sesler yükseldi. Başka isimler de önerildi. Hatta sıralamalar yapıldı, öncelikler tartışıldı, e-postaların biri geldi, öteki gitti. Özeti: Bedia Muvahhit’e gelene kadar unutulmuş kimler varmış, ben neden onu öne sürüyor muşum? Cevap gayet basit: Sevdiğim için! Yazmıştım, tekrarlıyorum: Sırf bazı anekdotları yeter!
Mesela Gülriz Sururi’nin anıları cilt-1, Kıldan İnce Kılıçtan Keskince’den bir alıntı:
‘Bedia Muvahhit hanım yıllar önce bir berberde saçlarını yaptırıyormuş. Bir hanım yaklaşmış yanına:
‘Ah Bedia hanımcım, ben de sizin gibi artist olacaktım vaktiyle, ama ailem müsaade etmedi. Tiyatroya girme sakın, orospu olursun dediler’ demiş.
Bedia Hanım kadına şöyle bir bakmış:
‘Peki sonra nerde oldunuz?’ deyivermiş.’
Mükemmel! Sonraki satırlarında yazdığına göre Gülriz Sururi de ona bayılıyor. Kim bayılmaz ki?
Dönelim itirazlara (ben yazarken döneceğim, sizler de okurken, böylece ‘biz’ olacak!!) Okuyucu ve tanıdıklar, Refik Halit’ten Reşat Nuri’ye, Halide Edip’ten Hazım Körmükçü’ye bir dolu isim önerdiler. Olur. Vahi Öz ve Mualla Sürer önerenler de var, Adile Naşit’in adı meydanlara verilsin diyen de. Hiç itirazım olmaz. Ayrıca anladığım kadarıyla bunu öneren, zamanında Adile Naşit’in adını sayıp uykuya yolladıklarından. Maşallah! Kuzucuk belli ki güzel güzel uyumuş, büyümüş, şimdi bunlara kafa yoruyor. Oysa sırf geyik bir mevzu.