Birinci Dünya Savaşı yıllarında mehtaplı bir sonbahar gecesi… Saat on bir. Dükkanları kapanmış Direklerarası caddesinde yalnız birkaç çayhanenin ekonomi bakımından kısılmış lambaları fersiz gözler gibi yorgun, neşesiz yanıyor. Gölge içine kümelenmiş beş on müşteri cigaralarını pırıldatarak sıkıntılı ve ağır konuşuyorlar.

Ufak sarsıntılarla titreyerek sokaktan bir bisiklet geçiyor. Üzerindeki genç bütün gücünü pedallara vermiş, son hızla gitmeye uğraşıyor.

Çayhanelerin birinde iki delikanlı arasında:
- Bisikletle geçeni gördün mü?
- Evet
- Kim olduğunu tanıdın mı?
- Hayır
- Doktor Ferhat Bey…

Avnussalah, örnekleri günümüzde de görülen bir asalaktır; namussuzluklarını laf ebeliğine sığınarak savunur. Ona göre ‘Böyle gelmiş, böyle gidecek’tir. Yazar, bu evrensel konuyu, yine kendisine özgü gülmecesi ile işliyor. Okumamız ve düşünmemiz için…

Eserden Alıntı:

Küçük iken adı Yumurcak’tı, sonra Afacan, sırasıyla Haylaz, Çapkın, Utanmaz oldu.

Bu onun için son rütbe değildi. Avnussalah tahsilde şiirde yükseldiği zaman Namık Kemal’in meşhur mısraını şöyle tepetaklak etti:

"Alçal ki yerin bu yer değil"

Bazı uzman psikologların dediklerine göre, insan anasından ahlakça tertemiz doğar, sonradan çevrenin tesiriyle bozulurmuş, başkalarıda bu hükmün tersini iddia etmektedirler. Ben bu iki denilenin arasında arabuluculuk edeceğim. Allah yaratır. Romancı taklit eder. Zıt kişiliklerin meydana çıkarılmasıyla iyi dileklerin değerlerini bildikleri için dünyada kötülerin de varlıklarına lüzum gösteriliyor.